Jak wąska talia Oriona wpłynęła na Egipcjan

 

 Orion był doskonałym łowcą i świetnym strzelcem, znanym na ziemi równie jak w Olimpie. Jego ojciec Posejdon odrobinę go rozpieszczał i podarował mu umiejętność chodzenia po wodzie. Nie był zbyt skromny (jak już pewnie zauważyliście niewiele było skromnych starożytnych postaci) i chełpił się, iż może zabić każde żyjące stworzenie. Według jednego z mitów zginął ukąszony przez skorpiona, ale za swoje wielkie czyny został umieszczony na niebie, na przeciwko wyżej wspomnianego skorpiona.

Inny mit mówi, iż do bólu była w nim zakochana Artemida, bogini łowów. Pewnego razu wraz z bratem Apollem udała się na spacer przy jeziorze. Gdy zobaczył on po drugiej stronie jeziora sylwetkę mężczyzny, założył się z siostrą, że nie da rady zestrzelić go z łuku. Artemida, nieświadoma iż ową osobą jest sam Orion, przestrzeliła mu serce. W rozpaczy Artemida postanowiła uhonorować ukochanego miejscem na niebie, gdzie umieściła go wraz z jego wiernymi psami Syriuszem i Procjonem. W jeszcze innej wersji Artemida zastrzeliła Oriona, ponieważ nie odwzajemniał jej miłości, lecz bogowie, znając jego wielkie czyny, dali mu nagrodę w postaci życia na niebie.







Jako ciekawostka, Pas Oriona składający się z lekko zakrzywionego pasa 3 gwiazd, był wzorem, na podstawie którego starożytni Egipcjanie wybudowali piramidy w Gizie. Dla nich Orion reprezentował Sahu, duszę Ozyrysa, boga śmierci.

Niedźwiedź, wóz i trumna

 Ten gwiazdozbiór kojarzysz na pewno. Najbardziej wyraźny na niebie północnym, ma wiele historii i nazw. Plemiona indiańskie widziały w nim niedźwiedzia, Europa- wóz lub rydwan, a Arabowie- trumnę. Starożytni Grecy mieli jednak swoją własną historię.
  Jedna z ich wersjii mówi o pięknej nimfie Kallisto, której urokom uległ sam Zeus. Kiedy ta zaszła z nim w ciąże, rozgniewana żona Zeusa, Hera, zamieniła ją w niedźwiedzia zaraz po wydaniu na świat jej syna Arkasa. Ten zaczął pasjonować się polowaniem. Pewnego dnia, gdy już wystarczająco podrósł, Hera zabrała go niedaleko miejsca przebywania Kallisto. Arkas wytropił niedźwiedzicę i nie mając pojęcia, iż atakuje własną matkę, zamachnął się włócznią. Jednak Zeus, patrzący na to wszystko, nie mógł znieść myśli o śmierci swojej ukochanej i umieścił ją wraz z jej synem na niebie pod postaciami dużej Niedźwiedzicy i małego niedźwiadka, po przeciwnych stronach półkuli. Wściekła tym aktem dobroci Hera zmówiła się z bratem Zeusa, Posejdonem i rozkazała mu, aby zabronił tym dwóm gwiazdozbiorom schodzić na spoczynek w morzu, jak to robiły inne gwiazdozbiory. Tak starożytni wyjaśniali fakt, iż akurat te dwa gwiazdozbiory nigdy nie znikały z półkuli północnej, czyli z ich nieba.
 Co ciekawe, w dzisiejszych czasach na greckim niebie możliwe jest zaobserwowanie "dotknięcia" przez niedźwiedzice linii horyzontu, jednak nie było tak tysiące lat temu kiedy ten mit powstawał. Dlatego mit o Kallisto można uznać za dowód istnienia precesji osi ziemskiej.

Tron do góry nogami

Kasjopeja według mitologii greckiej była księżniczką Etiopii. Uznawana była za jedną z najpiękniejszych żyjących istot, czym niestety sama się chełpiła. Pewnego razu spacerując po lesie natknęła się na grupkę pięknych nimf. Jak wiadomo nimfy same w sobie to próżne istotki, dlatego w konfrontacji z piękną Kasjopeją, która na dodatek śmiała się z nich, mówiąc, że nawet jej do pięt nie dorastają, rozwścieczyła je. Poskarżyły się one Posejdonowi, który wraz z żoną sprawił księżniczce druzgocącą karę, pustosząc jej kraj powodziami i nasyłając na niego potwora morskiego, który uśmiercił Kasjopeję. Po śmierci znalazła się ona na niebie w postaci gwiazdozbioru, gdzie dziś do dziś siedzi na tronie, czesząc swe włosy, tuż obok swojej córki Andromedy i Wieloryba, potwora, który ją zabił. Nimfy zaś dostały swój odwet: Kasjopeja czasem wisi w niegodnej pozycji głową w dół.